คุยกับพี่สาวคนหนึ่งเรื่องแนวคิดของเรา ที่ไม่ศรัทธาในเรื่องระดับขั้นของวงจรมนุษย์ (เด็ก-ผู้ใหญ่-นักเรียน-ครู-จน-รวย-ลูกน้อง-หัวหน้า ฯลฯ ออกตัวว่าไม่เกี่ยวกับศาสนา นี่มีอคติอยู่เอง ไม่ชอบการใช้อำนาจควบคุมความคิด)


ps1. ไม่ใช่ไม่เคารพใครนะ แต่เลือกเคารพในผู้มีเหตุและผลเป็นที่เข้าใจได้ ไม่ใช่เอะอะข่ม ประมาณ 'รู้ด้วยว่าชั้นเป็นใคร/ใครอนุญาตให้พูด' ..เกลียดหนัก


ps2. ไม่นับกรณีการทำงาน โดยเฉพาะกับลูกค้า เพราะเข้าใจดีว่าผลลบที่ตามมาจะไม่ได้ลงที่ตัวเองแต่เป็นองค์กร (เกรียนแบบมีวิจารณญาน)

สองครั้ง(ตลอดชีวิตจนตอนนี้) ที่เราถูกตีตรา ว่า 'ไม่โต/ไม่เป็นผู้ใหญ่พอ' เพราะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองต่อหน้าผู้มีอำนาจเหนือกว่าได้..

แปลกดี.. ทั้งที่ไม่ว่าเราจะอารมณ์ดีหรือไม่แค่ไหน การแสดงออกถึงการต่อต้านของเรา มันจะเท่ากันเสมอ
มีเพียงผู้มีอำนาจเท่านั้น ที่คิดเองเออเอง ว่าเราควรเคารพ(ทั้งที่บางเรื่องก็ไม่ควร)

พี่สาวคนนั้นบอกว่า

"ก็ผู้ใหญ่เค้าคิดแบบนั้น เราฝืนสิ่งที่เค้าเป็นไม่ได้
เราฝืนวัฒนธรรมบ้านเราไม่ได้ ระบบบ้านเมืองเรามีระดับชั้น.."

ไม่ใช่ไม่เข้าใจนะ..
แต่

ผู้ใหญ่คะ เราควรพบกันครึ่งทางไหม
"ก็เด็กเค้าคิดแบบนั้น เราฝืนสิ่งที่เค้าเป็นไม่ได้
เด็กดื้อนี่เรื่องธรรมดา ผู้ใหญ่ดื้อนี่เข้าใจยากกว่ามาก"

Comment

Comment:

Tweet